1940

Ostatni marsz, kierunek kolbami wskazują

Już wiem, że Ariadny nić za chwil kilka pęknie

by zbłądziła nadzieja, choć broń repetują,

nie uklęknę i nikt z nas przed nimi nie klęknie

Nie zawiązujcie mi oczu proszę, chcę patrzeć

na mych braci stojących nad grobem i sosny,

których szum nie pozwoli pamięci tej zatrzeć,

szum stuletni, bólem wskroś opity, żałosny

Śliny brak, nie oddycham, rząd stoi jak wryty

Obła kula jak topór gęstwinę pokłada

Jeszcze Polska ...! - ktoś krzyknął ołowiem przeszyty

I jak anioł strącony w czeluści głąb wpada

I cisza, jak bezkresny ocean zielony

Stosem ciał pomarszczony, upadłych jak stali

Biel i czerwień wypustki błysnęły na fali

Przez burzę szaloną żagiel niezwyciężony