(O zimie) | Maksymilian (Rosko18) | Autorzy | Portal poetycki Poetica - Miejsce spotkań e-Poetów - wiersze amatorskie.

Maksymilian (Rosko18)


Maksymilian (Rosko18)

(O zimie)




Usiądź przy mnie,
na chwilę
i posłuchaj.

Czy pomyślałeś kiedyś, że komuś może być zimno tylko po to, żebyś go ogrzał?

Bo oto ciepłe poranki i zapach koszonej trawy poddały się pod naporem białych chmur,
promienie światła walczą o byt, przedzierając się przez mgły i śniegi,
zastygła już w bezruchu woda zaskoczona w locie,
drzewa już nie szeptają radośnie w akompaniamencie beztroskiego snu,
mętnieje niebo, mętnieją serca, mętnieją myśli.

Nastał już bowiem ten magiczny czas,
gdy z ludzkich serc śnieg spada na trawnik,
drogi oblodzone niezgodą
za oknami chłód niepokojów.

Czy to nie natura zabiera do siebie sople z naszych serc?
Czy to nie przyroda ogniskuje cały jad?
Czy to nie ptaki zabrały naszą złość daleko stąd?

Ale po co?

Być może dlatego, żebyśmy mogli się nawzajem ogrzać,
na chwilę wyzbyli się szadzi
i byli dla siebie.

Doceń więc co dla nas robi natura,
nim wróci czas odsłoniętych piersi i zakrytych serc.

Komentarz

Redakcja Poetica.Art.Pl informuje, że zamieszczane w serwisie komentarze są prywatnymi opiniami Użytkowników serwisu, za których treść Redakcja nie ponosi odpowiedzialności. Przesłanie komentarza oznacza akceptację Regulaminu. Poetica.Art.Pl nie ponosi żadnej odpowiedzialności za zamieszczone materiały w działach portalu!

Projekt i realizacja: Grupa FlexMind
Zarejestruj się Aby korzystać z Poetica.Art.Pl w sposób pełny, należy się zarejestrować.

Przed rejestracją przeczytaj regulamin.

Zaloguj się

Zapomniałeś hasła?
Zaloguj przez:

Nie masz konta! Stwórz je!

Przeczytaj inne:
Zamknij