nie wiem
ile jeszcze wiosen
dane mu będzie pachnieć
słowo go nie unosi
acz powiadają o pięknie

moje ciało
niczyje jest

czasem
kołacze do bramy losowej
spragnione ciepła
chłonie je podane na zmarzłej tacy
nieraz rozgrzanej do brunatności

moje ciało
nie mam dla niego litości

a ono przywiera pełne żalu
samotne
opuszczone
szepcę mu o konieczności

i tańczy moje ciało
i wino ze mną pije