Gdzie zostawić ten smutek koszmarny, co się wcisnął
   i mieszka tu ze mną, jak mój pan rozsiadł się i łypie okiem
   gdzie mnie jeszcze uderzyć, jak jeszcze mnie złamać
   z której strony mnie dopaść, jak zadusić tę odrobinę...
  
   nadziei, co się tli w moich oczach, przeziera zza rzęs
   tak dawno już nie malowanych, by czarnym tuszem
   nie płakać, tej okruszyny ocalałej jakimś cudem w
   mych oczach, lusterkach mojego jestestwa.

   Gdzie cie zostawić, jak pozbyć się ciebie wszechogarniający?
   w łyżce wody utopić? wpleść wiatrowi we włosy? Nie,
   nie trzeba nam wszak huraganu, ni tornada, ni trąby
   powietrznej.... wystarczy nam ten smutek odwieczny.