W biurku szuflady znalazłam skarby sprzed lat -
- stosik laurek, widoczny na nich łez ślad
wspomnień szelestem je otuliłam
na nowo serce nimi zachwyciłam...

Przyznać to muszę - moc silnych wzruszeń
(tu piesek a tam kwiatuszek)...
wszystko tak cudnie baśniowe,
i bardzo serdecznie kolorowe.

Słońce zza chmurki wróży cieplutki deszcz,
serce czerwienią rozpromienia twój prosty wiersz:
"... na górze róże... kochana mamo...
...kocham cię ... zawsze tak samo".

I chłonę twe słowa proste, dziecięco szczere
oczami na  nowo przebiegam każdą literę:
Łzy ciekną ciurkiem...
znów płaczę za biurkiem...

Mała autorko, wyrosłaś z dziecinnych lat,
jesteś dorosła, za pracą ruszyłaś w świat,
dziś laurek już mi nie rysujesz
więc ja za tamte sercem Ci dziękuję.