Ten mej drogi fragment wielce sobie cenię

Błyskiem fal spoglądam na Chmielewskie błonie

Z lewa Puszczy Białej szlachetne korzenie

Z prawej widok piękny- to Starosty konie

Wiosną, kiedy łąki w swoje wiano zmienię

Często, któryś zechce ugasić pragnienie

Często sobie myślę w tej ku Bugu drodze

Widząc jak Ślązaki z bryczką w łąkach kluczą

„Czy wiedzie na pewno ten dzierżący wodze,

Gdzie nauka większa, człek, czy konie uczą?”

Piękny jest to widok rano i wieczorem

Trochę żal, czas płynąć, nie jestem jeziorem

Moje wody niosą światu wieści nowe

Miast, które widziałam ilości nie pomnę

To, które mnie wita jest wszak wyjątkowe

W swej mądrości ciche, w pięknie swoim skromne

Tu, od dymu domostw aż po los człowieczy

Od zarania, wszystko Święty Krzyż ma w pieczy

Perle tej Siemowit drogi dał początek

Po nim wielu innym gród odmienił życie

Duszę swą posiada każdy tu zakątek

W każdej garści ziemi słychać serca bicie

Napoleon z Carem wymieniali ciosy

Tu, gdzie moje wody wypełniały fosy

Obok wieków glorii i hucznych wiwatów

Były czasy ognia za pułtuskim murem

Obraz zniszczeń miasta śpieszył zanieść światu

Opis redaktorskim Sienkiewicza piórem

Gdyby nie zobaczył miasta w kłębach dymu

Może by nie spalił Neron swego Rzymu

Nocą, kiedy miastu podaruję ciszę,

Kiedy mgła spowije nadrzeczne alejki

Może mi się zdaje, ale często słyszę

Stukot kół parowej z Nasielska kolejki

Jej drogi nade mną twórca nie zakładał

Więc jej nie widziałam, deszcz mi opowiadał

Długo można mówić o tym mieście prawym

Posłuchajcie echa na mym brzegu lewym

Niosą się przez całe zielone Popławy

Radość rzeszy żaków oraz romskie śpiewy

Chociaż wiatr rozdmuchał wędrowne tabory

Radość nut cygańskich słychać do tej pory

Tak, jak bieg historii muszę płynąć dalej

O tym, jak mi smutno żadna rzeka nie wie

Mały fragment siebie zostawiam w kanale

Płynę, aby z Bugiem spotkać się w zalewie

Każda moja kropla nurtem jest czy błotem

Choć wie, że to mrzonka płynąć chce z powrotem