jeszcze mnie moczy
łza z Twego policzka
jeszcze mi w uszach dźwięczy
słowo pełne bólu
jeszcze się snuje
cień Twój za mną
jak za swą Panią
a mimo to nie ma Cię
odszedłeś w nieznane
nie szukam Cię
zawisłam w nicości

i tak siebie

żywię wspomnieniem

rzekomą prawdą studzę
budzi mnie czasem cisza
co zabiera głos
nęci by stawić krok
przemówić
do serca i do Ciebie

nie wiem już czego mi trzeba

wyrzekam się

głęboka próżnia
oboje my w niej