Tyś owce zbłąkane zgromadził przy tronie

Nie bacząc, czy jadła i wina Ci stanie

Choć zewsząd niechęcią i pogardą zionie

Ty dzielnie prowadzisz stado swoje Panie

Wiedz jednak, choć owca potulna i milczy

Wraz z czasu upływem apetyt ma wilczy

Nie pytasz mój Panie o trzody korzenie

Unoszą Was w niebo idee skrzydlate

Miej Panie na stado uważne baczenie

Masz sztuki w nim czarne a nawet rogate

Gdy trzoda zażąda coś więcej prócz suszu

To wspomnij me słowa – mój Panie Januszu