nie znajdziecie mnie
choćbyście wszystek sił wezbrali
oto jest głębia nieprzenikniona
nie ma drzwi
ani okien
gdzieś na uboczu porosła
martwą ciszą pokaleczona

nie ma dróg które by wiodły
w pamięć do głosu śmiechu
odcieni kwiata
jakkolwiek szczerzy się słońce
o szansę
zabiega
dla bliźniaczego brata

opustoszałe oczy rozmokłe
nie widzą
wymarła zielenią knieja
ocalenia zaprzestać
powiadam
przestrzegam
tędy nie chadza nadzieja