(1905-1982) właściwie Adam Wagman, poeta, prozaik, eseista. Jeden z głównych twórców awangardy, 1924-1925 redaktor Almanachu Nowej Sztuki, współpracownik Zwrotnicy. 1939-1941 przebywał we Lwowie, 1941-1943 w Kujbyszewie i Saratowie (ZSRR). 1942-1945 oficer Ludowego Wojska Polskiego, kierownik literacki Teatru I Korpusu. 1945-1949 w Łodzi, w redakcji lewicowego tygodnika Kuźnica. 1950-1954 redaktor naczelny miesięcznika Twórczość. 1944-1945 sekretarz generalny Zarządu Głównego Związku Zawodowego Literatów Polskich. W początkach twórczości nawiązywał do poezji francuskiego surrealizmu i kubizmu w zbiorach: Semafory (1924), Oczy i usta (1926). Później pisał głównie opowiadania, np. Człowiek w burym ubraniu (1930), oraz powieści społeczno-obyczajowe: Latarnie świecą w Karpowie (1933), Mity rodzinne 1938). W zbiorze wierszy Serce granatu (Moskwa 1943, wydanie 2. uzupełnione Lublin 1944) przekazał doświadczenia wojenne. Następnie drukował wiersze publicystyczne w duchu socrealizmu, który popierał w wystąpieniach publicystycznych (m.in. zbiór szkiców W stronę humanizmu, 1949). 1955 opublikował głośny Poemat dla dorosłych (Kultura, 1955, wydanie książkowe Poemat dla dorosłych i inne wiersze, 1956), w którym wyraził rozczarowanie wobec swej dotychczasowej postawy i rzeczywistości społecznej PRL. Poemat Labirynt (1961). Zbiory poezji: Wiersze i poematy (1957), Piosenka na rok 1949 (1959), Wagon (1963), Poezje wybrane (1973), Zdarzenia (1977). Szkice krytyczne, m.in.: Przemiany Słowackiego (1955), Kwestia gustu (1966), Gra i doświadczenie (1974), Dziwna historia awangardy (1976), Cudowny kantorek (1979), Szkice literackie (1982) oraz wydany pośmiertnie zbiór esejów Amfion. Rozważania nad wierszem polskim (1983). Wybitny tłumacz literatury francuskiej i rosyjskiej.