Szli krzycząc: „Polska! Polska!” - wtem jednego razu

Chcąc krzyczeć zapomnieli na ustach wyrazu;

Pewni jednak, że Pan Bóg do synów się przyzna,

Szli dalej krzycząc: „Boże! Ojczyzna! Ojczyzna!”.

Wtem Bóg z Mojżeszowego pokazał się krzaka,

Spojrzał na te krzyczące i zapytał: „Jaka?”

A drugi szedł i wołał w niebo wznosząc dłonie:

„Panie, daj niech się czuję w ludzi milionie

Jedno z niemi ukochać, jedno uczuć zdolny,

Sam choć mały, lecz z prawdy – zaprzeczyć im wolny”.

Wtem Bóg nad Mojżeszowym pokazał się krzakiem

I rzekł: „Chcesz Ty, ja widzę, być dawnym Polakiem”.

Tym, który strzegł macierzy od kresu do kresu,

Czapką omiótł z szacunku nie na znak moresu

Szablę dzierżył jak siostrę, nie to jako laskę,

Gdy we łbie zaszumi. Sam rozdawał łaskę.

„Czy takim?” spytał Pan Bóg głosem pełnym gniewu

„Odpowiedz” jak tu stoję względem mego krzewu.

Nie pomnisz tego wyrazu, próżno wznosisz dłonie

Kołacząc w bramy inne, kiedy dom twój płonie

Daj serce, niechże milion do ciebie się przyzna

To ona! jej szukacie – prawdziwa Ojczyzna

I ulgę czując odszedł z miłosierdzia znakiem

Pan Bóg wszechmogący nad Mojżeszowym krzakiem