odchodzisz galopem
na wiosnę przestrzeni
dni jakby krótsze
sieją uśmiechy
wszechświat
kolorem się mieni
chwilę niezmienną
beztroski oddech
przepełnia mnie
nim się splot rośliny
blaskiem barw zrumieni
nadciąga schyłek
szara czeluść niemocy
toczona kołem
snuję się smętnie
korytarzem wspomnień
ani mnie silą
ani mnie dławią
wiele pór roku
usiłuję zapomnieć
a Ty się zjawiasz
to z deszczem
to w marszu
bosych włóczykijów